ស្ថិតនៅពីលើផ្លូវដែលមានដើមឈើខៀវស្រងាត់ក្នុងខណ្ឌ Hoan Kiem, The Kumquat Tree គឺជាបារលាក់ខ្លួនដ៏ទាន់សម័យមួយដែលអ្នកទេសចរតិចតួចណាស់បានស្គាល់។ ម្ចាស់បារនេះគឺលោក Quoc Anh គឺជាអ្នកកើតនិងធំធាត់នៅទីក្រុងហាណូយ ដែលគ្រួសាររបស់លោកបានរស់នៅជាច្រើនជំនាន់មកហើយនៅក្នុងសង្កាត់ចាស់នៃរាជធានីមួយនេះ។ បន្ទាប់ពីបានចំណាយពេលមួយរយៈនៅចក្រភពអង់គ្លេស លោក Quoc Anh បានសម្រេចចិត្តត្រឡប់មកប្រទេសវៀតណាមវិញ ដើម្បីសាកល្បងឱកាសរបស់លោកក្នុងចំណោមអាជីវកម្មដែលកំពុងរីកចម្រើនជាច្រើននៅក្នុងរាជធានី។ នៅទីនេះ លោកបាននិយាយអំពីការស្វែងរកឱកាសនៅក្នុងប្រទេសវៀតណាម ភាពរីករាយនៃការធំធាត់នៅក្នុងទីក្រុងហាណូយចាស់ និងអ្វីដែលធ្វើឱ្យ The Kumquat Tree ក្លាយជាបារដ៏លេចធ្លោមួយ។ 

---

តើអ្វីជាការចងចាំដំបូងៗរបស់អ្នកអំពីទីក្រុងហាណូយ?

ទួតរបស់ខ្ញុំ ជីដូនជីតារបស់ខ្ញុំ ឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំ ខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់ និងសូម្បីតែកូនៗរបស់ខ្ញុំ ក៏សុទ្ធតែបានកើតនៅ Hang Bac ដែរ។ ការចងចាំរបស់ខ្ញុំអំពីហាណូយ គឺការចងចាំអំពី Hang Bac។

ការដែលមកពីសង្កាត់ចាស់គឺពិតជាសប្បាយណាស់។ កាលពីមុន នៅតាមផ្លូវនីមួយៗលក់តែរបស់របរមួយប្រភេទប៉ុណ្ណោះ។ ផ្លូវរបស់ខ្ញុំគឺលក់មាស។ ជីដូនរបស់ខ្ញុំជាអាជីវករ ដូច្នេះខ្ញុំបានធំធាត់ឡើងដោយមានមាសនៅជុំវិញខ្លួន។ ខ្ញុំចាំក្លិននៅពេលដែលគេដុតមាស។ ខ្ញុំពិតជាចូលចិត្តណាស់នៅពេលមើលគេធ្វើចិញ្ចៀន ធ្វើឱ្យលោហៈឡើងក្តៅខ្លាំង។ នៅពេលដែលមាសឡើងក្រហមឆ្អៅ គេនឹងជ្រលក់វាទៅក្នុងទឹក ហើយសំឡេងនៅពេលដែលគេស្រង់វាឡើងមកវិញ — ខ្ញុំស្រឡាញ់សំឡេងនោះណាស់។ ឥឡូវនេះខ្ញុំជា DJ ហើយប្រសិនបើខ្ញុំអាចធ្វើបាន ខ្ញុំនឹងថតសំឡេងទាំងអស់នោះទុក។

តើអ្នកបានចូលប្រឡូកក្នុងវិស័យតន្ត្រី និងជីវិតពេលរាត្រីដោយរបៀបណា?

Hang Bac គឺជាផ្លូវដំបូងគេមួយក្នុងទីក្រុងហាណូយដែលលក់ស៊ីឌី។ កាលណោះ ហាងលក់ស៊ីឌីនៅ Hang Bom និង Hang Bac គឺជាហាងធំជាងគេបង្អស់។ ខ្ញុំធ្លាប់លក់ទំនុកច្រៀង។ ខ្ញុំបានទាញយកផ្ទាំងរូបភាព និងតន្ត្រីទាំងអស់។ ខ្ញុំថែមទាំងដាច់យប់ដើម្បីទាញយកវីដេអូតែមួយប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះខ្ញុំបានធំធាត់ឡើងជាមួយនឹងអ៊ីនធឺណិត ហើយបន្ទាប់មកមិត្តភក្តិម្នាក់បានណែនាំខ្ញុំឱ្យស្គាល់តន្ត្រីអង់គ្លេស។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ខ្ញុំកាន់តែចូលចិត្តតន្ត្រីបន្តផ្ទាល់ខ្លាំងឡើងៗ។

ខ្ញុំចង់បង្កើតបទពិសោធន៍ដ៏ល្អមួយនៅទីនេះ។ ខ្ញុំចង់ឱ្យមនុស្សមកលេងប្រទេសវៀតណាម មិនមែនគ្រាន់តែដោយសារតែឈូងសមុទ្រ Halong ឬសារមន្ទីរសង្គ្រាមណាមួយនោះទេ។

ហេតុអ្វីបានជាអ្នកសម្រេចចិត្តបើកបារលាក់ខ្លួននៅទីក្រុងហាណូយ?

នៅហាណូយ ប្រសិនបើអ្នកចេញទៅក្រៅ អ្នកមានជម្រើសតែពីរប៉ុណ្ណោះ៖ ហាងកាហ្វេ ឬក្លឹបកម្សាន្ត។ មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំមកពីប្រទេសអង់គ្លេសបានមកទីនេះ ហើយនិយាយថា «គ្មានអ្វីត្រូវធ្វើទាល់តែសោះក្រោយម៉ោង ៩ យប់!» ដូច្នេះខ្ញុំគិតថា «ឱ្យខ្ញុំធ្វើអ្វីមួយចុះ»។ ខ្ញុំចង់បង្កើតបទពិសោធន៍ដ៏ល្អមួយនៅទីនេះ។ ខ្ញុំចង់ឱ្យមនុស្សមកលេងប្រទេសវៀតណាម មិនមែនគ្រាន់តែដោយសារតែឈូងសមុទ្រ Halong ឬសារមន្ទីរសង្គ្រាមណាមួយនោះទេ។ ខ្ញុំចង់ឱ្យមនុស្សមកទីនេះផងដែរដោយសារតែ «មានបារលាក់ខ្លួនដ៏ល្អមួយនៅទីក្រុងហាណូយ ហើយយើងគួរតែទៅសាកល្បង» អ្នកដឹងទេ?

ខ្ញុំធ្លាប់បានចំណាយពេលនៅបរទេស ហើយខ្ញុំចូលចិត្តវាណាស់។ ខ្ញុំគិតថាមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំនៅទីនេះក៏គួរតែទទួលបានបទពិសោធន៍នោះដែរ។ ខ្ញុំចង់ផ្តល់ជម្រើសបន្ថែមដល់ពួកគេ។ ហើយខ្ញុំចង់ធ្វើអ្វីមួយសម្រាប់ហាណូយ។ និយាយទៅវាហាក់ដូចជាគួរឱ្យអស់សំណើចបន្តិច ប៉ុន្តែខ្ញុំពិតជាចង់ធ្វើវាណាស់។

តើការរចនាបែបណាដែលអ្នកចង់បានសម្រាប់ The Kumquat Tree?

ខ្ញុំជាជនជាតិវៀតណាម ដូច្នេះខ្ញុំគិតថាខ្ញុំនឹងធ្វើអ្វីមួយតាមរចនាបថរបស់ខ្ញុំ និងរចនាបថរបស់ប្រទេសខ្ញុំ។ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំនឹងបង្កើតអ្វីមួយឡើងវិញពីសម័យឥណ្ឌូចិន។ ដូច្នេះនោះជាគំនិត៖ នៅពេលដែលអ្នកដើរកាត់ទ្វារ អ្នកនឹងឆ្លងកាត់ផ្លូវរូងក្រោមដីទៅកាន់ពិភពមួយផ្សេងទៀត។ 

តើអ្វីជាចំណុចល្អបំផុតនៃការរស់នៅក្នុងទីក្រុងហាណូយនាពេលបច្ចុប្បន្ន?

ខ្ញុំគិតថាហាណូយមានឱកាសច្រើនសម្រាប់សហគ្រិនក្នុងការធ្វើអ្វីដែលខ្លួនចូលចិត្ត។ វាជាប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៍ ហើយអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនៅតែមានតម្លៃធូរថ្លៃ។  អ្នកមិនចាំបាច់ទៅប្រទេសលោកខាងលិច ហើយចំណាយប្រាក់រាប់លានដុល្លារដើម្បីធ្វើរឿងដូចគ្នានោះទេ។ នៅទីនេះមានឱកាសច្រើនជាង។ 

តើអ្នកចង់ចិញ្ចឹមកូនៗ និងកសាងគ្រួសាររបស់អ្នកនៅទីក្រុងហាណូយដែរឬទេ?

ពិតប្រាកដណាស់។ ខ្ញុំចង់ឱ្យកូនៗរបស់ខ្ញុំរស់នៅទីនេះ និងក្លាយជាអ្នកហាណូយ មុនពេលពួកគេទៅកន្លែងផ្សេង។ កូនៗទាំងបីនាក់របស់ខ្ញុំកំពុងសិក្សានៅសាលាអន្តរជាតិ ដូច្នេះពួកគេនិយាយភាសាអង់គ្លេសបានល្អ ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែចង់ឱ្យពួកគេមានស្មារតីហាណូយនៅក្នុងខ្លួនពួកគេ។

---